بداهه ای از استاد محمد رضا حسینی مود

به قدری که بجستون نار داره

همون قدری که قالی تار داره

به تعدادی که ریگه در بیابون

رضا با تار مویت کار داره

×××××××

و بداهه ای از من در پاسخ استاد

نگاهت با دل مو کار داره

مو ره مشتاق یک دیدار داره

مو دایم فکر و ذکرم مودیونن

چو رسمونی که مور ور دار داره